W poprzednim tekście pt. „Populizm, populizm…” skrytykowałem Jarosława Zalewskiego z powodu wniosku, jaki złożył na ręce przewodniczącej Rady Polskiego Klubu Wyścigów Konnych, w którym domaga się odwołania obecnego prezesa PKWK, Pawła Gocłowskiego.

Krytykowany odpowiedział dwoma wpisami (komentarzami) pod moim tekstem. Pozwolę sobie odnieść się do niektórych punktów jego wywodów, ale chciałbym zacząć ten tekst od pewnej ogólnej tezy.

Kilka dni temu (konkretnie 25 marca) Jarosław Zalewski, pracownik toru wyścigowego na wrocławskich Partynicach, a jednocześnie członek Rady Polskiego Klubu Wyścigów Konnych, złożył na ręce Moniki Słowik, przewodniczącej tejże Rady wniosek, aby zwołała w trybie pilnym posiedzenie Rady PKWK "w celu rozpatrzenia i przegłosowania wniosku Rady do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi o odwołanie Prezesa Polskiego Klubu Wyścigów Konnych – Pana Pawła Gocłowskiego."

24 marca 2026 roku w wieku 86 lat zmarł Jacek Świgoń – ważna postać dla polskiego jeździectwa. Przez wiele lat był wydawcą i redaktorem naczelnym dwutygodnika „Konie i Rumaki”. Od 2017 roku członkiem Kapituły Odznaczeń Polskiego Związku Jeździeckiego, a od 2019 przewodniczącym tego ciała.

W środowisku ludzi związanych z wyścigami konnymi w Polsce od lat toczą się spory na temat, czy Totalizator Sportowy, który dzierżawi cały tor na Służewcu i zgodnie z umową dzierżawy ma obowiązek organizowania gonitw, dobrze się wywiązuje z tego obowiązku, czy może wręcz przeciwnie – źle.

Czy pula nagród w gonitwach na cały sezon zabezpiecza rentowność dla właścicieli koni, czy nie? Czy tak bogata instytucja, jak Totalizator Sportowy (TS), powinna zwiększyć nakłady nie tylko na pulę nagród, ale także na utrzymanie całego obiektu, czy też nie powinna wykraczać poza to, co nakazują poszczególne punkty umowy?

Ponieważ w ostatnich dniach umowa, a zwłaszcza pilnie strzeżony aneks, stały się za sprawą dziennikarzy, a właściwie jednego dziennikarza, znanego w środowisku wyścigowym jako Wiktor Lubicz, powszechnie dostępnymi dokumentami, jest chyba dobry moment, aby spróbować odpowiedzieć na pytania, czy TS jest dla wyścigów konnych w Polsce dobrym wujkiem, czy raczej skąpym krewnym.

A oto moje przemyślenia po lekturze tych dokumentów.

W świątecznym numerze „Newseeka” można przeczytać bardzo ciekawą rozmowę z amerykańską socjolożką, profesor Arlie Russell Hochschild. Pani profesor postanowiła zbadać, dlaczego mieszkańcy hrabstwa Pike (część stanu Kentucky), „najbardziej białego i drugiego najbiedniejszego regionu w USA” masowo głosowali na Donalda Trumpa? Pojechała tam, a jej długi pobyt tamże i mnóstwo rozmów (ankiet) z mieszkańcami tego niegdyś bogatego (dopóki działały tam kopalnie), hrabstwa, zaowocowały książką pt. „Skradziona duma. Strata, wstyd i triumf prawicy”.

Na zjeździe sprawozdawczo-wyborczym PZJ (12 listopada) poza częścią sprawozdawczą, wyborami do władz i innych wybieralnych ciał, zapadły ustalenia istotne dla spraw związanych ze statutem. Dotychczas działająca komisja statutowa została rozwiązana, nowa nie została powołana, a dokończenie prac mających doprowadzić do przedstawienia takich zmian w statucie PZJ, aby były one do zaakceptowania przez KRS oraz ministerstwo sportu, powierzone zostało kancelarii prawnej, obsługującej obecnie Związek.

Teraz jest zatem dobry moment, aby zwrócić uwagę na dwa paragrafy i zaproponować konkretne doprecyzowania.

Za kilka dni na ekrany polskich kin wejdzie film Jamesa Vanderblita pt. „Norymberga”. Reżyser wraca do procesu, który rozpoczął się 20 listopada 1945 roku, a w którym sądzonych było 22 najbardziej prominentnych (spośród żyjących) dygnitarzy III Rzeszy. Najcięższy zarzut, jaki na nich ciążył, to „zbrodnia przeciwko ludzkości”. Chodziło o masowe mordowanie „podludzi”, w tym eksterminację Żydów w obozach śmierci na skalę przemysłową.

W poprzednim tekście pt. „Czy to o to chodzi” postawiłem tezę, że inicjatywa, aby wprowadzić do regulaminu ujeżdżenia „konkursy pokazowe”, może mieć drugie dno. A może nim być chęć omijania prób antydopingowych dla koni, które będą brać udział w tych „pokazowych konkursach”.

Wiele osób zareagowało na ten wpis. Z wieloma rozmawiałem. Wygląda na to, że moje podejrzenia są nieuzasadnione. A już całkowicie uspokoiła mnie rozmowa z panią Karoliną Mądry, członkiem zarządu PZJ.

Wracam jeszcze raz do zjazdu sprawozdawczo-wyborczego  PZJ, a konkretnie do jednego wątku. Nie daje mi spokoju, jak to się stało, że tak skutecznie i sprawnie działający rzecznik dyscyplinarny, jak Piotr Rachwał, został odwołany. W głosowaniu otrzymał 46 głosów „za”, gdy tymczasem jego kontrkandydat, Mateusz Cichoń, dostał o jeden głos więcej.

Czy po zjeździe sprawozdawczo-wyborczym PZJ, na którym wybrane zostały władze na kolejną – wyjątkowo skróconą do 3 lat – kadencję, środowisko jeździeckie w Polsce będzie miało 3 lata spokoju? Wydaje się, że tak, choć malutki znak zapytania na końcu tego zdania trzeba postawić, bo jak wiadomo – pewne są tylko podatki i śmierć.